Yeşilsırtlı incirkuşu

Yeşilsırtlı İncirkuşu, kuzey Rusya'nın Ural Dağları çevresinden Sibirya boyunca Rusya'nın Uzak Doğusu, Moğolistan'ın kuzeyi, Çin'in kuzeydoğusu, Kore ve Japonya'ya kadar uzanan geniş bir Asya kuşağında üreyen uzun mesafeli göçmen bir incirkuşudur. Avrupa'daki düzenli üreme alanı kuzeydoğu uçta, Ural çevresiyle sınırlıdır. Sonbaharda güneye yönelen popülasyonlar Himalayalar'ın etekleri, Hindistan alt kıtası, Güney Çin ve Güneydoğu Asya'daki kışlama alanlarına ulaşır. Ana göç yönü güney ve güneydoğu olmasına rağmen, her sonbaharda az sayıda birey batıya saparak Avrupa'ya ulaşır; özellikle eylül sonundan kasıma kadar Batı Palearktik'te nadir göçmen olarak kaydedilir. Türkiye de normal göç güzergâhının batısında kaldığından tür burada çok nadir bir konuktur. Türkiye'deki olası veya yeni gözlemlerde fotoğraf, çağrı sesi ve benzer İncirkuşu ile ayrımı sağlayan ayrıntıların belgelenmesi önem taşır.

Yeşilsırtlı İncirkuşu güçlü baş desenine sahip, görece dolgun gövdeli ve kısa arka tırnaklı bir incirkuşudur. Üst tarafı çoğunlukla zeytin yeşili-kahverengidir; sırtın büyük bölümünün oldukça düz ve az çizgili görünmesi önemli bir özelliktir. Başta belirgin açık kaş çizgisi bulunur; kaş özellikle gözün önünde sıcak sarımsı-devetüyü tonlarına bürünebilir. Kaşın üstündeki koyu yan tepe çizgisi, koyu göz çizgisi ve kulak örtülerinin arkasındaki açık-koyu küçük lekeler yüze güçlü ve karmaşık bir desen verir. Alt taraf açık zeminlidir; göğüste iri, koyu benek ve çizgiler bulunurken böğürlerdeki çizgiler daha ince hale gelir. Erkek ve dişi görünüş bakımından benzerdir. Genç ve sonbahar bireyleri taze tüyleri nedeniyle daha sıcak ve kontrastlı görünebilir. En önemli karışıklık İncirkuşu ile yaşanır. Yeşilsırtlı İncirkuşunda daha düz zeytin renkli sırt, daha güçlü baş deseni, kaşın ön bölümündeki sıcak renk, kulak örtülerinin arkasındaki karakteristik lekeler ve güçlü göğüs benekleri birlikte değerlendirilmelidir. Tek başına açık kulak lekesi kesin teşhis sağlamaz. Yerde sakin ve gizli ilerleyebilir, tehlike karşısında hemen havalanmak yerine bitkilerin arasına sokulabilir. Çağrısı İncirkuşununkine çok benzer, ince ve tiz bir sestir; bu nedenle yalnız sesle teşhis her zaman güvenli değildir.

Üreme döneminde tayga kuşağının açık veya seyrek ağaçlı bölümleri, orman kenarları, açıklıklar, genç ormanlar, çalılık alt tabakası gelişmiş iğne yapraklı ve karışık ormanlar ile nemli orman açıklıkları kullanılır. Tamamen kapalı ve karanlık orman içlerinden çok, yerde beslenmeye uygun açıklıklarla ağaç ve çalı örtüsünün yan yana bulunduğu mozaik alanlar elverişlidir. Ağaçlara konabilmesi onu açık çayırlara daha güçlü biçimde bağlı bazı incirkuşlarından ayırır. Yuva yerde, otların, köklerin veya alçak bitkilerin arasında iyi gizlenmiş bir çukura yerleştirilir. Kuru otlar, ince saplar ve bitkisel liflerle yapılan fincan biçimli yapı çevredeki örtüye uyum sağlar. Erkek üreme döneminde ağaç tepeleri ve belirgin dalları ötüş noktası olarak kullanabilir ve gösteri uçuşları yapabilir. Göç ve kışlama döneminde habitat seçimi genişler; orman açıklıkları, çalılık vadiler, bahçeler, parklar, tarım kenarları ve seyrek ağaçlıklı açık arazilerden yararlanabilir. Batı Palearktik'e ulaşan şaşkın göçmenler özellikle kıyı çalılıkları, adalar, ağaçlık bahçeler ve yoğun ot örtüsü bulunan alanlarda bulunur. Gizlenme eğilimi nedeniyle uygun habitatta uzun süre fark edilmeden kalabilir.

Yeşilsırtlı İncirkuşu esas olarak küçük omurgasızlarla beslenir. Böcekler ve larvaları, küçük kınkanatlılar, sinekler, tırtıllar, karıncalar ve örümcekler besinleri arasındadır. Avını çoğunlukla yerde; yaprak döküntüsü, kısa otlar ve alçak bitkiler arasında yürüyerek toplar. Orman tabanındaki küçük açıklıklar bu nedenle önemli beslenme alanlarıdır. Üreme döneminde yavrulara protein bakımından zengin küçük böcekler ve larvalar taşınır. Göç sırasında böcek bakımından zengin orman kenarları ve çalılıklar enerji rezervlerinin yenilenmesini sağlar. Soğuk dönemlerde ve kışlama alanlarında küçük tohumlar gibi bitkisel besinlerden de yararlanabilir.